دسترسی به انرژی هسته ای، مفید و قابل دفاع و با حفظ مسئولیت. این جمله، سر تیتر و یا به گونه ای شعار نخستین آژانس بین المللی هسته ای است. نگاهی به تک تک صفاتی که در مقابل انرژی هسته ای آمده اند، مشخص می کند که رفتار ایران به هیچ وجه مطابق اصول بین المللی نیست.
مفید؛ براستی آیا داشتن انرژی هسته ای برای کشور ما مفید است؟ این پرسش از دیرباز تا کنون مطرح بوده و همچنان هم بی پاسخ مانده است. این همه هیاهو برای دسترسی به انرژی هسته ای برای کشوری که از منابع فراوان سوختهای فسیلی و دیگر انرژی های طبیعی سود می برد، براستی آیا مفید است؟ شاید فرض بر آن است که با داشتن انرژی هسته ای، مقادیر کمتری از سوخت های فسیلی صرف مصارف داخلی می شود، و اینگونه پول بیشتری از صادرات نفت و گاز حاصل می شود. اما تمامی این مباحث در شرایطی حالت معقول به خود می گیرند که ایران لااقل به این فن آوری دست پیدا کرده باشد، نه آنکه تنها از آن سخن بگوید و برای دنیا خط و نشان بکشد.
آن طور که از شواهد بر می آید، دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی با رسانه های وابسطه اش، سعی دارد تا تمام مشکلات موجود را آمده از بدقولی غربی ها معرفی کند. اما آگاهان امر می دانند که چنین نیست. ایران حاضر به همکاری با بازرسان انرژی اتمی نیست و به سوختی که با درصد پایین غنی شده باشد، رضا نمی دهد. همگان می دانند که برای مصارف شهری انرژی اتمی، تنها به سوخت هایی که با درصد پایین غنی شده اند، احتیاج است، حال اصرار ایران بر غنی سازی بیشتر و عدم همکاری مسئولان با بازرسان، نه آیا شک و شبهه ها را بیش از پیش تقویت می کند؟ حکومتی که با دروغگویی های فراوان در عرصه ی بین المللی و رفتار خشن در عرصه ی داخلی، هیچگونه اعتباری در میان و برون از مرزهایش ندارد، چگونه می خواهد تا دنیایی به فعالیت های مشکوک هسته ای اش، خوش بین باشد؟ و این رفتار غیر شفاف، نه آیا بر خلاف اصل " مسئولیت " در برابر دنیاست؟ حال اگر ایران به این رفتار یکسویه و غیر حرفه ای اش ادامه دهد و مسئولان آژانس را از داشتن اطلاعات کافی( که پیش تر قولشان را داده بود) محروم کند، نه آیا تحریم های جدید از راه خواهند رسید؟ طبیعی است که هیچ انسان عاقلی نیست که از سلاح های کشتار جمعی استقبال کند. حکومت ایران با ادامه دادن این روند نابخردانه خواهی نخواهی ایران را به گوشه ای می کشاند، بی نشان از تمدن جهانی و زندگی عمومی. طبیعی است که تاثیر تحریم ها بر روی ایران، نخست بر طبقه ای وارد می آید که کمترین نقش را در خواستن سلاح کشتار جمعی داشته است. آری طبقه ی میانی وسیع جامعه که هر روز بیش تر از دیروز با مشکلات معیشتی روبه رو می شوند، نخستین وارثان تحریم می شوند و حکومتیان هم همچنان به تذویر و دروغ ادامه می دهند و جیبهاشان بیشتر از قبل از ثروت ملی مردم پر می شود.
آری رفتارهای غیر حرفه ای و بدقولی های مکرر ایران در برابر مسئولان آژانس از یکسو، و خشونت بی دلیل و خارج از حد حکومت در برابر معترضان به حق داخلی از سوی دیگر باعث شده است که حال دنیا به این باور نزدیک و نزدیک تر شود که حکومت تمامیت خواه و دیکتاتور ایران در پی دستیابی به سلاحهای کشتار جمعی اتمی است. همین است که تحریم های مضاعف و انزوای بیشینه ی ایران از هم اکنون قابل پیش بینی است. تحریم هایی که ایران ما را به سمت و سویی سوق می دهد تا باز هم شاهد فقر بیشتر و ناهنجاری های بیشتر باشیم.
اینها همه برای چه؟ تنها بری آنکه عده ای معدود، بر صندلی قدرت تکیه زده اند و از مفاهیم بنیادین و اصیل حکومت داری هیچ در اندیشه ندارند، الا حفظ قدرت و کسب ثروت...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر